Misschien is de winst van embodiment bij rouw over gezondheidsverlies dat het uitnodigt te zijn met wat ís. Niets meer. Niets minder.
Je kúnt bijna niet anders dan doorheen de pijn, het verdriet en de weerstand te gaan. Wegdrukken lukt niet langer, je oude mechanismen werken niet meer. Je oude identiteit brokkelt af. Het leven vraagt je het te doorvoelen en met je mee te nemen op jouw pad.
Door je lijf erbij te betrekken, meer naar Zijn te bewegen ga je ervaren hoe je het anders kunt vasthouden. Vaak ontstaat het als vanzelf dat je meer ruimte om je verlies en angst gaat ervaren, zonder dat je het moet wegdrukken of ‘het een plek moet geven’.
Regelmatig hoor ik dat ziek zijn je ‘lessen leert’. En dat kan inderdaad zo zijn. Maar die gedachte komt vaak te vroeg. Nog vóórdat je uit de shock bent die een diagnose met zich meebrengt. Nog voordat je het hele proces dat ziek zijn en helen met zich meebrengt bent aangegaan, zit je alweer in de oplossing. Je denken neemt het gauw weer over, vanuit de overtuiging: Als je de lessen maar gauw leert dan… Als je er nou hard aan werkt, dan..
Te vroeg met ‘de lessen’ bezig zijn is in feite een stressreactie: een vlucht uit het rare niemandsland waar je in terecht bent gekomen.
De vraag erachter is: “Doe ik het goed?” Controle. Presteren. Als je heel hard je best doet… is het leven misschien toch maakbaar. Alles om het verloren gevoel van veiligheid en voorspelbaarheid terug te krijgen dat zo plotseling en onherroepelijk uit je handen is geslagen.
Ja, je kunt je zeker verdiepen in achterliggende oorzaken die mogelijk hebben bijgedragen aan het ontstaan van je ziekte. Niet om jezelf mee voor het hooft te slaan, maar om een stukje regie te nemen. Dat is iets anders dan proberen te fixen. Proberen te fixen is je kostbare energie besteden aan de verkeerde dingen. Er ontstaat meer ruimte als je het niet hoeft ‘op te lossen’. Als je mag zakken, en verbinden met wat je echt voelt. Met de mensen om je heen. Met je lichaam.
Ziek ben je niet omdat je lessen zou moeten leren. Het kan wel een uitnodiging tot groei zijn. En een uitnodiging… die kan je aannemen en die kan je afslaan. Het is allebei deel van onze menselijke reis. Ik gun je gewoon dat je meer zelfcompassie mag vinden op je pad. Dat je je gebutste, imperfecte perfecte leven in beide handen neemt.
Ziek zijn, herstellen, of niet meer herstellen: het is echt leren leven mét. Met angst. Met verdriet. Met onzekerheid. Met onvermogen.
En ook met dankbaarheid. En een helder en open hart. Heldere keuzes. Ruimte scheppend & afbakenend.
Voelen. Volgen. Kiezen voor erbij blijven. Temidden van alles, te blijven voelen wat je beweegt. Vol zelfcompassie.
Een rauwe reis. Geen sinecure.
