1 september. Een jaar geleden dacht ik – na een feestje ter afsluiting op 31 augustus – de eerste dag van m’n gewone leven te hebben. De draad weer op te pakken. Rustig aan natuurlijk, maar toch… gáán. 

En nu weet ik dat ‘rustig gaan’, zo simpel nog niet is. Dat herstellen nu niet betekent terugkeren – okay, rustig aan met respect voor wat je kunt – naar een vroegere staat die beter was dan de huidige.

Ik ondervind aan den lijve wat AI me zojuist vertelt over herstellen:

“Het kan ook verwijzen naar een persoonlijk en uniek proces van verandering en acceptatie na een psychische of fysieke kwetsbaarheid of uitdaging. Het is niet hetzelfde als genezen, maar gaat over het vinden van een zinvol leven met de beperkingen die er zijn, door eigen regie te nemen en je weer te verbinden met de maatschappij.”

Nou dat dus.

De struggle en de bak met rouw die het met zich meebrengt zag ik – best naïef – niet aankomen. Het enorme loslaten wat doorgaat terwijl ik herstel. Relaties die veranderen. Coping mechanismen die niet meer werken. Als een puzzelstukje zijn dat niet meer past in de oude puzzel. Omgaan met de onzekerheid, angst en eenzaamheid die dat met zich meebrengt.

Is het alleen citroenen en kikkers eten? Zeker niet! Er zit veel schoonheid in het proces. Het is enorm verhelderend en richting gevend. Het is een mezelf opnieuw ontmoeten en ruimte geven aan wie ik ben. Een avontuur dat ik alleen ‘in het nu’ kan leven. En de lakmoesproef van m’n vermogen embodied te zijn in het midden van de storm. Van het toepassen van m’n tools en wat ze voor me doen.

Juist door alles los te laten – wat ziek zijn en het behandeltraject van me vroeg – kan er iets nieuws ontstaan. Mijn missie kon mij vinden. Herstellen? Ik zie het nu alsof het een Duits woord is. Het duitse woord ‘herstellen’ betekent ‘maken’. Tot stand brengen. Scheppen.

En dat is het: scheppen. Als je aan het herstellen bent, ben je de schepper van een nieuw en zinvol leven.